Ignacy Krasicki - Satyry
Satyra to gatunek o rodowodzie antycznym, sięga czasów na przykład Horacego. Bardzo popularna stała się w okresie oświecenia, jako że spełniała wymogi społeczeństwa. Wytykała wady, ośmieszała słabości. Wybitnym twórcom satyr w Polsce był Ignacy Krasicki, autor dwudziestu dwóch satyr. Jedno z jego słynnych dzieł to "Do króla". W satyrze tej Krasicki wyśmiewa osobę Stanisława Augusta Poniatowskiego, wytykając mu to, że nie pochodzi z rodziny królewskiej, jest wykształconym Polakiem, ma tylko trzydzieści dwa lata, otacza się światłymi, mądrymi ludźmi, oraz że z szacunkiem traktuje swoich podwładnych. W istocie okazuje się, że te wady, które tak właściwie wysuwa nie Krasicki, a szlachta, są w istocie królewskimi zaletami. Ostre satyry autor kieruje w stronę ograniczonej, słabo wykształconej magnaterii wysuwającej absurdalne zarzuty pod adresem króla. Satyra "Świat zepsuty" oddaje obraz społeczeństwa polskiego w XVIIIw. Jest ono "zepsute", czyli pogrążone w rozpuście, pijaństwie, chaosie. Nic już nie jest takie jak dawniej, zginęły gdzieś szacowne matrony, cnotliwa młodzież, synowie "szacownych ojców noszący nazwiska" nie poszli szlakiem utartym przez swoich rodziców, ale zaczęli się ich wstydzić, przyjaciele się kłócą, bracia nienawidzą itd. Poeta nawołuje do poprawy tego stanu, który tak naprawdę sami sobie zgotowaliśmy. Teraz znajdujemy się na tonącym okręcie i mamy dwa wyjścia - uciec lub zostać.